molecule

Een heldere wereld. Geholpen door herinneringen. Die door te komen. Stap voor stap. Schoen voor schoen. Knie voor knie. Schouder voor schouder, borst voor borst. Haar voor haar. Molecule voor molecule.

Over de vraag op welke wijze de chemische stoffen precies leiden tot specifieke geursensaties, wordt al tientallen jaren getwist, en men vindt in de literatuur vele reuktheorieën. Twee daarvan hebben veel aandacht getrokken. De ene theorie zegt dat elk molecule een bepaald trillingsgetal heeft dat een specifieke invloed uitoefent op de membranen van gespecialiseerde zintuigcellen. Een tweede theorie noemt men wel de sleutel-slot of stereochemische hypothese. Deze zegt dat de aard van de geursensatie herleidbaar is tot de vorm van het molecule dat verantwoordelijk is voor de gewaarwording.

Die zondag kwam de vooruitgezette theorie, ontsprongen bij de vertegenwoordiger van de skepsis, hierop neer: laten we Darwin er buiten. Is het niet mogelijk, dat alle varianten van de schepping, van bespikkkelde giraffe tot grijs stuk zink, hun gestalte en samenstelling verkregen door diverse klimaten, waarin de oerstof vervormd werd tot atomen en molecules en verdere conglomeraties, klimaten zelf ontstaan door een gisting van deze oerstof, gisting waarop wij voorlopig niet kunnen ingaan. Noem ze god of wereldgeest, het is me om het even.

Er bestaan al wel vetsubstituten, maar die smaken slecht en je kan er niet mee bakken of frituren. Olestra heeft die nadelen niet omdat het echt vet is. Alleen zitten de vetzuren ervan zo dicht tegen elkaar in de molecule dat de enzymen in ons spijsverteringsstelsel ze niet kunnen afbreken.